Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej OC posiadacza pojazdu mechanicznego

Spośród ubezpieczeń określanych jako samochodowe najwcześniej powstało i było stosowane ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (posiadacza, kierowcy) pojazdu mechanicznego. Początkowo ubezpieczenie to, podobnie jak inne, było dobrowolne. Jednakże wzrost liczby pojazdów mechanicznych, a zwłaszcza rosnąca wciąż liczba wypadków samochodowych sprawiły, że uregulowaniem ubezpieczenia OC jako obowiązkowe zainteresowało się całe społeczeństwo. Praktyka wskazała, że nie wystarcza zapewnienie poszkodowanemu w wypadku samochodowym (motocyklowym) wzmożonej ochrony prawnej, polegającej na odpowiednio surowym unormowaniu odpowiedzialności cywilnej posiadacza (kierowcy) pojazdu mechanicznego za szkody spowodowane ruchem tego pojazdu. Bardzo często bowiem poszkodowany uzyskiwał korzystne dla siebie orzeczenie sądu co do odpowiedzialności cywilnej i obowiązku odszkodowawczego w stosunku do konkretnego posiadacza (kierowcy) pojazdu, sprawcy wypadku. Jednak nie mógł wyegzekwować należnego mu odszkodowania ze względu na nie wypłacalność odpowiedzialnego. Dążenie do zapewnienia ofiarom wypadków samochodowych zaspokojenia przysługujących im roszczeń okazało się tak silne, że obowiązek ubezpieczenia swej odpowiedzialności cywilnej prze posiadacza pojazdu mechanicznego prowadziły stopniowo prawie wszystkie państwa europejskie i nie tylko.

Analizując przyczyny wprowadzenia obowiązkowego ubezpieczenia OC za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdu mechanicznego, nie trudno dostrzec, że instytucja, mimo że jej zadaniem jest ochrona właściciela pojazdu, powołana została do życia głównie w interesie poszkodowanego.[1]

Z biegiem czasu ubezpieczenia samochodowe rozwijały się i podlegały stałym ulepszeniom. Powstawały ich nowe formy i rodzaje w celu zapewnienia jak najpełniejszej ochrony ubezpieczeniowej posiadaczowi pojazdu, jego majątkowi, zdrowiu i życiu. Stosowanymi obecnie rodzajami ubezpieczeń można ubezpieczyć ujemne skutki prawie wszystkich zdarzeń, co jest połączone z odpowiednio wysokimi kosztami. Dlatego też posiadacze pojazdów dokonują z reguły selekcji i odpowiedniego doboru przydatnych im ubezpieczeń. Najczęściej spośród nich stosowane są: ubezpieczenia AC , ubezpieczenie dodatkowego wyposażenia pojazdu, ubezpieczenia bagażu, ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków itp.

[1] A. Wąsiewicz  Ubezpieczenia komunikacyjne  Oficyna Wydawnicza BRANTA Bydgoszcz 1995 str. 16

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Strategie bancassurrance

Głównym atutem tych strategii jest bez wątpienia efekt synergii, w którym można wyróżnić trzy poziomy[1]:

  • poziom operacyjny, cechy:
    • większa sprzedaż przy stałych kosztach operacyjnych i kosztach dystrybucji (tzw. koncepcja allfinanz – wszystkie usługi po jednym dachem),
  • poziom taktyczny synergii:
    • wspólna kampania reklamowa,
    • ułatwione dotarcie do klienta,
    • zintegrowany monitoring sytuacji finansowej klienta,
    • optymalizacja korzyści współpracy z klientem,
  • poziom strategiczny synergii:
    • współpraca w zakresie skoordynowanej gospodarki kapitałowo-pieniężnej,
    • współpraca rynkowa: łączenie potencjałów banku i zakładu ubezpieczeń oraz podmiotów zależnych; zintegrowana polityka wobec klienta.

Współpraca banku z zakładem ubezpieczeń daje przede wszystkim możliwość uatrakcyjnienia oferty usługowej banku na coraz silniej konkurującym rynku usług finansowych[2].

Przez pojęcie strategii de novo należy rozumieć rozpoczęcie działalności przy wykorzystaniu własnych zasobów. Forma ta w kontekście grup bankowo-ubezpieczeniowych charakteryzuje się rozpoczęciem działalności w granicach bieżących struktur dzięki pokryciu kosztów przedsięwzięcia z własnych środków. Może to być także zakup innej firmy, lecz istniejącej jedynie umownie (shell company). Podstawową zaletą tej formy łączenia działalności bankowo-ubezpieczeniowej jest możliwość przystosowania nowo wprowadzanej działalności do obecnego kształtu firmy. Daje ona możliwość opracowania produktów komplementarnych w stosunku do już oferowanych oraz dopasowanych do tradycji i kultury organizacyjnej[3] wprowadzającej je instytucji. Umożliwia też rozwój produktów, jakie przynoszą największe dochody oraz najpełniej zaspokajają potrzeby klientów. Dlatego właśnie zastosowanie tej strategii przez dłuższy czas może być bardziej opłacalne niż zastosowanie fuzji. Założenie przez bank własnego zakładu ubezpieczeń społecznych i odwrotnie, zmniejsza ryzyko nieporozumień na tle odrębnych struktur organizacyjnych.

Jednak wady tej strategii znacznie przewyższają jej zalety.  Możliwość ukształtowania firmy ubezpieczeniowej zależnie od potrzeb banku  konkuruje z dużymi nakładami finansowymi potrzebnymi do założenia zakładu ubezpieczeń od podstaw czy z długą rozbudową nowo powstałej działalności. Ponadto nie są to wszystkie jej wady, bo za takie uznaje się też[4]:

  1. problemy związane z uruchomieniem działalności ubezpieczeniowej,
  2. dezinformację,
  3. problemy związane z obsługą klientów,
  4. brak opanowania procedur w sytuacjach kryzysowych,
  5. znaczne nakłady na przedsięwzięcia marketingowe.

Wysokie nakłady finansowe w pierwszym etapie działalności związane są z kosztem nabycia technologii, know-how oraz zatrudnieniem doświadczonych pracowników[5]. Brak wiedzy z dziedziny know-how jak i nie wykwalifikowani pracownicy mogą mieć negatywny wpływ na odbiór produktów przez nabywców. Pracownicy mogą też nie radzić sobie z obsługą nowych klientów.

Duże koszty pochłaniają działania marketingowe, które powinny skupić się na pozyskaniu nowych klientów, a także na doinformowaniu osób już korzystających z instytucji o rozszerzeniu dotychczasowej oferty o nowe produkty z innej dziedziny.

Z upływem czasu instytucje bankowe uczą się zasad działania zakładów ubezpieczeń, a ich koszty jednostkowe spadają. Także rosnące doświadczenie pracowników przekłada się na efektywniejsze wyniki ich pracy. W trakcie zdobywania doświadczenia grupa bankowo – ubezpieczeniowa stabilizuje swoją działalność, znajduje najniższy poziom kosztów i maksymalizuje przychody. Stabilizacja współczesnej działalności stosującej strategię de novo może trwać od 5 do 10 lat. Dopiero po tym okresie założona na nowym rynku działalność może przynieść zyski.

Reasumując należy dodać, że strategia de novo stosowana jest na rynku finansowym poprzez najlepszych z dziedziny bancassurance. Zależy to od korzyści wynikających z nowatorskiego rozwiązania, które niwelują ujemne zjawiska związane z wchodzeniem na nieznane dotąd rynki.

Innym motywem tworzenia własnych zakładów ubezpieczeń lub banków jest duża swoboda w ich kształtowaniu zależnie od potrzeb oraz już istniejących struktur. Warto podkreślić, że strategia  de novo jest jedną z najlepszych ponieważ charakteryzuje się dużą elastyczność.

[1] J. Gwizdała, D. Kowalczyk, M. Sadowski, Holdingi finansowe banków i towarzystw ubezpieczeniowych podstawą nowego ładu finansowo-bankowego w Polsce, w: Finanse i bankowość – dźwignie wzrostu gospodarczego, Uniwersytet Szczeciński, 1998, s. 242.

[2] B. Nowotarska-Romaniak, A. Tarasek, Ubezpieczenie kredytów bankowych zwiększa konkurencyjność bankowości, „Wiadomości Ubezpieczeniowe”, nr 1-2A, 2000.

[3] A. Messyasz-Handschke, Tamże.

[4] O. Kowalewski, Grupy bankowo – ubezpieczeniowe: strategie tworzenia, efektywność, Materiały i studia, zeszyt nr 95, NBP, Warszawa 1999, s. 32-34.

[5] Tamże.

Dodaj komentarz

Filed under Prace magisterskie z ubezpieczeń

Ubezpieczenia grupowe

Ubezpieczyciel może także z pomocą banku sprzedawać „hurtowo” swoje ubezpieczenia. Jest to korzyść zarówno dla ubezpieczyciela jak i dla klienta. Firma ubezpieczeniowa może sprzedać więcej swoich usług, co sprzyja też promocji. Natomiast klient, w tym wypadku firma oferująca zatrudnienie, może kupić w pakiecie ubezpieczenia o wiele taniej.

Ubezpieczenia te oczywiście są specyficzne. Należą do tzw. umów blankietowych, czyli takich w których przystępujemy do ubezpieczenia przy braku uciążliwych formalności. Przykładem może być tutaj brak badań lekarskich w wypadku tego właśnie ubezpieczenia. Z kolei zauważyć trzeba ze taka forma ubezpieczeń pokrywa takie zdarzenia jak nieszczęśliwe wypadki, poważne zachorowania, pobyt w szpitalu, lub urodzenie dziecka.

Oczywiście treść tego ubezpieczenia zależy od rodzaju prowadzonej działalności przez przedsiębiorcę. W związku z tym ubezpieczyciel musi się dostosować do zmiennych warunków. Jednak to dostosowanie polega nie na tym aby indywidualnie traktować każda jednostkę przystępująca do ubezpieczenia tylko grupę pracowników i to do tej grupy jako całości należy dostosować to ubezpieczenie. Młodzi pracownicy muszą płacić wysoką składkę natomiast sumy z ubezpieczenia są niskie. Polisa jest tylko wypłacana w okresie pracy w zakładzie. Przykładem banku który oferuje ten rodzaj ubezpieczenia jest Allianz OFE.

Polisy grupowe o tych samych parametrach co indywidualne są zwykle tańsze. Wynika to z tego, że przy ubezpieczeniach grupowych zakłady ubezpieczeniowe maja tańszy dostęp do klienta i tańsze koszty administracyjne. Poza tym firma, w której zawierana jest polisa grupowa ma zniżki na inne ubezpieczenia danego zakładu ubezpieczeń. A więc korzyści są obustronne.

Składka łączna ubezpieczeń grupowych wynosi od 50 do 100 tys. zł, natomiast składka miesięczna to koszt około 40-70 zł.

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Ubezpieczenia komunikacyjne dobrowolne i obowiązkowe

W pewnych okolicznościach posiadanie ochrony ubezpieczeniowej nie jest kwestią swobodnej decyzji. Przyjmując kryterium związania, wyróżnia się w tym zakresie ubezpieczenia dobrowolne i obowiązkowe.

Ubezpieczenia obowiązkowe to takie, które są wymagane przepisami prawa. Państwo ingeruje tu w sferę wolności osobistej i gospodarczej obywateli, naruszając zasadę swobody umów (co do faktu ich zawierania lub nawet co do kształtowania ich treści). Dlatego obowiązek posiadania ochrony w postaci ubezpieczenia ograniczany jest do sytuacji o istotnym znaczeniu społecznym (ochrona poszkodowanych, masowy charakter ewentualnych szkód). Z tego też powodu obowiązek zawarcia umowy ciąży także na zakładzie ubezpieczeń (jeżeli tylko prowadzi ubezpieczenie). Należy przy tym pamiętać, że obowiązek ten realizowany jest przez zawarcie stosownej umowy.

Stopień ograniczenia swobody zobowiązanego do zawarcia umowy pozwala wyróżnić następujące, niżej wyszczególnione ubezpieczenia.

Ubezpieczenie obowiązkowe powszechne – ogólne warunki tych ubezpieczeń zostały ustalone w formie rozporządzenia Ministra Finansów, które – poza składką – przesądza w pełni o treści stosunku ubezpieczenia. Poza tym ustawodawca ustanowił system kontroli spełnienia obowiązku ubezpieczenia i związane z tym sankcje w postaci opłaty karnej. Do ubezpieczeń obowiązkowych powszechnych należą:

  • ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych,
  • ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników,
  • ubezpieczenie budynków w gospodarstwie rolnym od ognia i innych zdarzeń losowych,
  • ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej doradców podatkowych,
  • ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej,
  • ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej adwokatów, radców prawnych i notariuszy[1]

Ubezpieczenia obowiązkowe szczególne – pozostałe ubezpieczenia obowiązkowe, dla których ustalenie ogólnych warunków pozostawiono w gestii zakładów ubezpieczeń, co najwyżej wprowadzając czasami szczątkowe regulacje (np. minimalnej sumy ubezpieczenia). System kontroli związany jest z licencjonowaniem i nadzorowaniem działalności, z którą związany jest obowiązek ubezpieczenia. Do ubezpieczeń obowiązkowych szczególnych należą ubezpieczenia OC:

  • przewoźnika lotniczego wykonującego międzynarodowe loty handlowe,
  • posiadacza obcego cywilnego statku powietrznego w związku ze stałym przebywaniem w Polsce,
  • organizatorów imprez masowych,
  • właścicieli statków przewożących ponad dwa tys. ton oleju luzem,
  • osób eksploatujących obiekt jądrowy,
  • biegłych rewidentów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych,
  • brokerów ubezpieczeniowych,
  • notariuszy,
  • organizatorów i pośredników turystycznych
  • komorników sądowych,
  • rzeczoznawców majątkowych,
  • a także ubezpieczenie NW zawodników – obowiązek ten spoczywa na ich klubie lub związku sportowym.

Pozostałe ubezpieczenia tworzą kategorie ubezpieczeń dobrowolnych, dla których ogólne warunki ustalają zakłady ubezpieczeń, co nie wyłącza ich z pod kontroli państwa (tym razem w imię ochrony konsumenta usługi ubezpieczeniowej).

Z uwagi na liczbę przedmiotów lub podmiotów objętych ochroną z tytułu jednej umowy ubezpieczenia można wyróżnić ubezpieczenia indywidualne i zbiorowe. W ubezpieczeniu zbiorowym ochroną objęta jest większa liczba przedmiotów, należących do jednego ubezpieczonego (np. flota pojazdów), lub dobra osobiste kilku podmiotów, przy czym zakres ochrony obejmuje ryzyko jednego rodzaju. Pozwala to na wynegocjowanie niższej składki i upraszcza formalności związane z zawieraniem odrębnych umów ubezpieczenia.

W ubezpieczeniach zbiorowych wyróżnia się jeszcze ubezpieczenia grupowe, których cechą szczególną jest ujednolicony dla całej grupy system ryzyka ( ryzyka osobowego), a także ujednolicony poziom składek i świadczeń.

Ze względu na cel ubezpieczyciela można wyróżnić ubezpieczenia wzajemne i komercyjne. Ubezpieczenia komercyjne oferowane są przez zakłady ubezpieczeń niezależnie od ubezpieczonych, w celu osiągnięcia zysku. Ubezpieczenia wzajemne świadczone są przez zakłady, które czynią to w interesie swoich członków ( towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych), lub właścicieli ( zależne towarzystwa ubezpieczeń). W ich przypadku podstawowym celem działalności jest zaspokajanie potrzeb swoich członków (właścicieli), a nie osiąganie zysku, choć w obu przypadkach możliwe jest prowadzenie zewnętrznej działalności ubezpieczeniowej. Ubezpieczenia wzajemne powinny także zapewniać niższe składki i bardziej elastyczny zakres ochrony, jak i dogodny system likwidacji szkód.

[1] Ustawa z 16.03.2000 o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze, Dz. U. nr 39, poz. 439.

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Sprzedaż ubezpieczeń na życie poprzez bank

Kolejnym działaniem wymagającym współpracy banku z ubezpieczycielem jest promocja polis ubezpieczyciela w banku. Możemy wyróżnić trzy rodzaje tej promocji.

Bank może poinformować klienta o możliwości zawarcia umowy z określonym ubezpieczycielem. Ewentualnie przekazać mu broszurę reklamową.
Drugi model zakłada, że bank działa jako agent zakładu ubezpieczeń, zawierając umowy w jego imieniu, lub pośrednicząc na jego rzecz w zawieraniu umów ubezpieczenia. W trzecim modelu bank zawiera umowę ubezpieczenia we własnym imieniu (występuje zatem jako ubezpieczający), lecz na rzecz swoich klientów, np. kredytobiorców lub posiadaczy kart płatniczych (którzy są wówczas ubezpieczonymi).[1]

Pierwszy model to współpraca niezbyt ścisła ma na celu jedynie promocję ubezpieczyciela w oddziale banku. Jeśli współpraca nie wykracza poza udostępnienie lokalu i promocję, nie prowadzi do zaistnienia jakichkolwiek zagadnień prawnych.

W literaturze poświęconej bancassurance, przy opisie konstrukcji promocji przez bank ubezpieczeń na życie, podawany jest przykład umowy, na podstawie której bank wykonuje czynności, mające na celu zainteresowanie swoich klientów zawarciem ubezpieczenia, a także aranżuje spotkanie klienta z agentem ubezpieczeniowym. Z postanowień zaprezentowanego w piśmiennictwie wzoru umowy wynika, że bank informuje klientów o możliwości „nabycia ubezpieczenia życiowego”, przedkłada im pisemną informację „o warunkach nabycia” tego ubezpieczenia i informuje o możliwości złożenia wniosków ubezpieczeniowych w placówce banku[2].

Co więcej, przyjąć można swoiste „domniemanie”, prowadzące do traktowania – w razie wątpliwości – czynności banku, zmierzających do zwiększenia liczby zawieranych umów ubezpieczenia, jako czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego. Jedynie najprostsze działania promocyjne, pozbawione elementu informowania o warunkach ubezpieczenia, mogą być kwalifikowane jako nie mieszczące się w pojęciu pośrednictwa ubezpieczeniowego. Chodzi np. o wywieszenie plakatów reklamowych zakładu ubezpieczeń i kontaktowanie klientów banku, zainteresowanych zawarciem ubezpieczenia, z agentem zakładu ubezpieczeń, jednak bez przyjmowania przez bank jakichkolwiek wniosków, czy udzielania informacji o warunkach zawarcia, oraz o treści umowy ubezpieczenia[3].

Najczęściej na rynku spotykany jest wariant drugi, który opiera się na bardziej precyzyjnej współpracy, tzn. bank jest agentem ubezpieczeniowym. Bank zawiera także umowę agencyjną z zakładem ubezpieczeń. Korzyść z tej promocji jest następująca: agent otrzyma prowizję za pozyskanie nowego klienta nawet po wygaśnięciu porozumienia pomiędzy bankiem a zakładem ubezpieczeń. Ponadto agent może żądać prowizji od umowy zawartej po rozwiązaniu umowy agencyjnej wtedy, gdy do jej zawarcia doszło w przeważającej mierze w wyniku jego działalności w okresie trwania umowy agencyjnej, a zarazem w rozsądnym czasie od jej rozwiązania[4].

W trzecim modelu bank działa jako ubezpieczający, a jego klienci są osobami trzecimi, na których rzecz zawarto umowę ubezpieczenia. Zobowiązanym do zapłaty składki jest formalnie bank, opłacana jest ona jednak ze środków klienta banku, ściąganych wraz z opłatami za prowadzenie rachunku. W przypadku kart płatniczych nazywana bywa np. „opłatą za zabezpieczenie transakcji”[5].

Podsumowując bardzo ciężko klientowi rozróżnić .poszczególne modele współpracy. Wynika to z faktu że cel jest ten sam tylko sytuacja stron jest  inaczej ukształtowana.

[1] J. Pokrzywniak „GAZETA UBEZPIECZENIOWA” nr 2 – styczeń 2004

[2] M. Śliperski, Umowa o promocji przez bank sprzedaży polis na życie, „Wiadomości Ubezpieczeniowe” 1999/5-6

[3] J. Pokrzywniak, Tamże

[4] Tamże.

[5] Tamże.

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Szczególne cechy ubezpieczenia. Skłonność do ubezpieczenia

Fakt, że kontrakt ubezpieczeniowy oparty jest na wzajemnym zaufaniu, powoduje, że dobra wiara wymagana jest także od ubezpieczającego. Obecnie istnieje wiele sankcji prawnych za nierzetelne poinformowanie ubezpieczyciela o ryzyku lub jego zmianach, jednak trzeba się zgodzić, że domniemanie dobrej wiary ubezpieczającego pozwoliło na rozwój ubezpieczeń w okresie, gdy brak nowoczesnych środków informacji uniemożliwiał sprawdzenie tych okoliczności. Niektórzy wskazują nawet, że rozkwit ubezpieczeń był możliwy w środowisku o wysokim poziomie etycznym i moralnym. Jednak są i tacy, którzy postrzegają ubezpieczenie jako doskonałe narzędzie do osiągnięcia korzyści majątkowych.

W tym kontekście ubezpieczenie można także postrzegać jako produkt czy też usługę, które mają zaspokajać pewne określone potrzeby. Jest to jednak usługa specyficzna z uwagi na swój niematerialny charakter. Stąd też trudności w ocenie jej jakości przy zakupie. Klient otrzymuje dokument ubezpieczenia (polisę), która stanowić ma materialny dowód ubezpieczenia. Ocena produktu możliwa będzie dopiero po zrealizowaniu się wypadku ubezpieczeniowego i wystąpieniu szkody (powstaniu potrzeby), na podstawie efektów postępowania likwidacyjnego przeprowadzonego przez zakład. Wypadek ubezpieczeniowy może nastąpić po długim czasie od zawarcia umowy, a nawet w ogóle się nie zdarzyć. Dlatego też wiele osób odnosi wrażenie, że zakład nie wykonuje żadnych obowiązków i że usługa ubezpieczeniowa była dokonana bez potrzeby. Stąd zakład ubezpieczeń jest postrzegany jako wygrany w grze zwanej ubezpieczeniem. Ubezpieczający natomiast czuje wygrana po opłaceniu składek w sytuacji, gdy zdarzył się wypadek i zakład wypłacił mu stosowne odszkodowanie.

Tu z resztą w zakresie ubezpieczeń pojawia się niebezpieczeństwo spekulacji – ubezpieczenia ryzyka pewnego, ubezpieczenia po szkodzie, negatywnej selekcji.

Szczególne cechy ubezpieczenia sprawiają, że w procesie sprzedaży ubezpieczenia zakład musi wzbudzić w kliencie potrzebę ochrony w postaci ubezpieczenia, zwłaszcza w odniesieniu do ubezpieczeń na życie, gdyż ochronna skłonność do zabezpieczenia majątku jest nieco bardziej naturalna.

Przyjmuje się, że skłonność do ubezpieczenia (Hellwing [1998]):

  • jest oznaką poziomu cywilizacyjnego obywateli – zaspokojenia potrzeb podstawowych, istnienia, a wręcz przewagi prywatnej własności, dużej wartości majątku, który może zostać utracony i świadomości ubezpieczeniowej,
  • zależy od zamożności społeczeństwa – relacji kosztów ubezpieczenia do dochodu,
  • zależy od stopnia zagrożenia mienia, majątku i bogactwa przez działania przestępcze, przewroty polityczne, wojny – ten element wydaje się tłumaczyć większy popyt na ubezpieczenia życiowe i oszczędnościowe w niektórych krajach.

Specjaliści od marketingu zrównują potrzebę ubezpieczenia z potrzebą bezpieczeństwa psychicznego, które wyprzedzane jest jednak przez tzw. potrzeby podstawowe (głód, pragnienie, popędy , bezpieczeństwo fizyczne).[1]

Jednakże przeciętnemu klientowi trudno jest ocenić produkt ubezpieczeniowy na podstawie ogólnych warunków ubezpieczenia,  zakład sprzedaje przede wszystkim swój wizerunek jako gwaranta bezpieczeństwa finansowego, a nawet „przyjaciela rodziny”.

Reasumując, o ryzyku mówimy wówczas, gdy stajemy przed problemem zmuszającym nas do podjęcia decyzji bądź gdy podejmujemy decyzję niezależnie od sytuacji. Mamy z nim również do czynienia gdy pojawia się teoretyczna możliwość zysku lub straty, ewentualnie tylko straty. Kojarzymy ryzyko ze źródłem czy przyczyną zysku lub straty, ewentualnie z osobą lub przedmiotem (podmiotem) narażonym na stratę. Ryzyko tak naprawdę nie zostało zdefiniowane jednoznacznie, aczkolwiek większość z nas rozumie jego sens, czuje jego istotę i w większości przypadkach jest ono prawidłowo stosowane.

[1] W. Ronka-Chmielowiec  Praca zbiorowa pod red. Ubezpieczenia Rynek i Ryzyko Wrocław, 2001

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Ubezpieczenie ryzyka bankowego

Powiązania miedzy zakładami ubezpieczeniowymi i bankami mogą mieć różnorodny cel. Oczywiście najważniejszym celem jest zysk kapitału. Zwiększeniu tego zysku służą właśnie wymienione wyżej strategie połączenia banku i towarzystwa ubezpieczeniowego. Jednak są to działania które wymagają wielu innych, mniejszych procedur bez których sektor bankowy i ubezpieczeniowy nie mogłyby razem zaistnieć. Chodzi tutaj o:

  • ubezpieczenie ryzyka bankowego,
  • dodatkową sprzedaż polis życiowych przez bank,
  • ubezpieczenia grupowe,
  • inne porozumienia grup bankowo-ubezpieczeniowych.

Ryzyko bankowe jest właściwie elementem działalności tej instytucji a wynika to z faktu, że jest ona pośrednikiem finansowym, w działaniach pomiędzy Skarbem Państwa a klientem. Bank definiuje ryzyko jako zagrożenie osiągnięcia zamierzonych celów[1]. Inna definicja mówi, że przez ryzyko rozumie się sytuację, w której są znane prawdopodobieństwa wystąpienia określonych zdarzeń, a więc znana jest wartość oczekiwana zmiennej losowej[2]. Ryzyko to pojawia się zawsze równocześnie ze zdarzeniami niepożądanymi w gospodarce a które wpływają na sytuację banku. Czasami jednak zdarza się tak, że nawet niezaplanowane czynności, które początkowo można uznać za złe dla działalności banku, w końcowym efekcie przyniosą bardzo dobre rezultaty. Sytuacja taka może np. wyniknąć przy zmianie kursów walut czy stóp procentowych.

Ryzyko bankowe można sklasyfikować na wiele sposobów. Najczęściej spotykany podział to podział na ryzyka[3]:

  • strategiczne ,
  • operacyjne.

Ryzyka strategiczne mają wpływ na długookresową zdolność konkurencyjną banku. Przede wszystkim jest to ryzyko powiązane ze strukturą właścicieli banku i jego akcjonariuszy. Polega ono na zagrożeniu, że właściciele nie mogą lub nie chcą wyposażyć banku w niezbędny kapitał do sprawnego funkcjonowania. Ponadto właściciele banku i jego zarząd podejmują wiele strategicznych decyzji, które mają istotny wpływ na działalność banku i jego zagrożenie. Do decyzji najważniejszych należy wybór obszarów działania, struktury organizacyjnej, systemu planowania i kontroli, systemu elektronicznego przetwarzania danych a także udziałów w innych firmach[4].

Ryzyko operacyjne dzieli się na:[5]

  • ryzyko obszaru finansowego,
  • ryzyko obszaru techniczno-organizacyjnego.

Wykres 5. Podział ryzyk z obszaru finansowego.

Źródło: Praca zbiorowa pod red. W. L. Jaworskiego, Współczesny bank, Potex, Warszawa 1999, s.303.

—-

[1] Praca zbiorowa pod red. W. L. Jaworskiego, Współczesny bank, Potex, Warszawa 1999, s. 303

[2] Tamże.

[3] Tamże.

[4] Tamże.

[5] Tamże.

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Wynik finansowy PTE „DOM”

Podstawowym źródłem analizy wyniku finansowego przedsiębiorstwa jest rachunek zysków i strat oraz sporządzone na jego podstawie analityczne zestawienie wyniku finansowego.

Tabela 2. Rachunek zysków i strat PTE „DOM” za okres od 1 stycznia 2000 do 31 grudnia 2000.

RACHUNEK   ZYSKÓW I STRAT

RACHUNEK ZYSKÓW I STRAT

Za rok okres od 1 stycznia 2000 r. do 31 grudnia   2000 r.

I.

Przychody z inwestycji

465,796.15

1.

Dywidendy

218.61

2.

Amortyzacja dyskonta od dłużnych   papierów wartościowych nabytych poniżej wartości nominalnej

0.00

3.

Odsetki

465,577.54

4.

Różnice kursowe dodatnie

0.00

5.

Pozostałe

0.00

II.

Koszty operacyjne

38,059.52

1.

Wynagrodzenie dla towarzystwa

38,059.52

2.

Opłaty dla depozytariusza

0.00

3.

Amortyzacja premii od papierów   wartościowych nabytych powyżej wartości nominalnej

0.00

4.

Odsetki i prowizje od   zaciągniętych kredytów i pożyczek

0.00

5.

Różnice kursowe ujemne

0.00

6.

Pozostałe

0.00

III.

Wynik z inwestycji (I – II)

427,736.63

IV.

Zrealizowany i niezrealizowany zysk (strata)

2,646,541.47

1.

Zrealizowany zysk (strata) z   inwestycji

675,404.56

2.

Niezrealizowany zysk (strata) z   wyceny

1,971,136.91

V.

Wynik z operacji (III + IV)

3,074,278.10

VI.

Przychody z tytułu pokrycia niedoboru

0.00

VII.

Wynik finansowy (V + VI)

3,074,278.10

Źródło: Prospekt emisyjny PTE „DOM” dla inwestorów za rok 2000.

Tabela 3. Bilans funduszu emerytalnego na dzień 31 grudnia 2000r.

BILANS   FUNDUSZU

31   grudnia 2000 r.

I Aktywa

34,939,609.96

1. Portfel   inwestycyjny

32,547,303.40

2. Środki   pieniężne:

1,905,823.03

2.1. Na rachunkach   bieżących

1,754,134.52

2.2. Na rachunku przeliczeniowym

151,688.51

2.3. Pozostałe   środki

0.00

3. Należności   z tytułu:

486,483.53

3.1. Zbytych   składników portfela inwestycyjnego

0.00

3.2. Dywidend

0.00

3.3. Odsetek

484,278.92

3.4. Należność   od towarzystwa

2,204.61

3.5. Pozostałe

0.00

4. Rozliczenia   międzyokresowe

0.00

II Zobowiązania z tytułu:

30,555.39

1. Nabytych   składników portfela

0.00

2. Pożyczek   i kredytów

0.00

3. Zobowiązania   wobec członków

0.00

4. Zobowiązania   wobec towarzystwa

28,350.78

5. Nie   przeliczonych jednostek na rachunku rezerwowym

2,204.61

6. Pozostałe

0.00

7. Rozliczenia   międzyokresowe

0.00

III. Aktywa netto (I-II)

34,909,054.57

IV. Kapitał funduszu

31,364,755.48

V. Kapitał rezerwowy otwartego funduszu emerytalnego (Wartość   środków wpłaconych na rachunek rezerwowy)

470,020.99

VI. Wynik finansowy

3,074,278.10

1. Skumulowany   wynik finansowy lat poprzednich

0.00

2. Wynik   finansowy roku bieżącego

3,074,278.10

VII. Kapitały razem (IV+V+VI)

34,909,054.57

Źródło: Prospekt emisyjny PTE „DOM” dla inwestorów za rok 2000.

Tabela 2 przedstawia rachunek zysków i strat Powszechnego Towarzystwa Emerytalnego za rok 2000, a tabela 3 bilans funduszu na dzień 31 grudnia 2000 roku. Obrazują one początkowy kapitał finansowy firmy oraz przychody, koszty i ogólny wynik finansowy za rok 2000. Dane te umożliwią przeprowadzenie dogłębnej analizy finansowej firmy.

Analizy wyniku finansowego mogą być wykorzystywane do oceny osiągniętych wyników w okresie sprawozdawczym oraz do weryfikacji opracowanych planów przedsiębiorstwa. Ważne jest w tym wypadku uwzględnienie w wielkościach planistycznych zgodności przewidywanej działalności z wymogami gospodarowania intensywnego. Oceny dokonuje się najczęściej w porównaniu z rokiem ubiegłym, ustalając w ten sposób dynamikę podstawowych wskaźników ekonomicznych. Celowe jest także rozpatrywanie wyników finansowych w krótszych odcinkach czasu. Możliwe jest porównanie konkretnych kwartałów lub miesięcy roku sprawozdawczego z odpowiednimi kwartałami lub miesiącami roku ubiegłego. Podstawą liczbową analizy wyniku finansowego powinny być odpowiednie wskaźniki ilościowe, które podlegać mogą różnokierunkowym porównaniom i przekształceniom. W doborze tych wskaźników uwzględnić należy wskaźniki określające zaangażowane zasoby lub poniesione nakłady oraz osiągane efekty.[1]

Do podstawowych czynników określających wynik finansowy przedsiębiorstwa zalicza się przychody uzyskane (w przypadku towarzystwa ubezpieczeniowego) z inwestycji, które w PTE „DOM” w roku 2000 wyniosły 465,796.15 złotych, koszt własny inwestycji – 38,059.52 złotych oraz straty i zyski o charakterze nadzwyczajnym – 2,646,541.47 złotych. Wszystko to ustanowiło wynik finansowy PTE „DOM” na poziomie 34,909,054.57 złotych.


 

[1] L. Bednarski L., Analiza finansowa w przedsiębiorstwie, Warszawa 1999, PWE, s. 46.

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Analiza działań finansowych PTE „DOM”

Otwarty Fundusz Emerytalny „DOM”, jest nastawiony na zróżnicowane inwestycje, we wszelkie instrumenty dopuszczone prawem w tym bony skarbowe, obligacje skarbowe, akcje, obligacje przedsiębiorstw i gmin, certyfikaty depozytowe, jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, bankowe papiery wartościowe, pozostałe papiery dłużne, a także depozyty na rynku pieniężnym w zmiennych proporcjach w zależności od sytuacji na rynku i krzywej dochodowości.

Zarządzanie aktywami zgromadzonymi w OFE „DOM” odbywa się bezpośrednio przez Departament Zarządzania Aktywami PTE „DOM” S.A. Pełnego wsparcia udziela Departamentowi Zarządzania Aktywami Departament Badań i Analiz PTE „DOM” S.A. W ramach Departamentu Zarządzania Aktywami zostanie utrzymany podział na wyselekcjonowane grupy specjalistów zajmujące się poszczególnymi kategoriami aktywów. Ustalanie bieżącej polityki inwestycyjnej oraz nadzorowanie jej realizacji jest domeną Zarządu PTE „DOM” S.A. Przy podejmowaniu długookresowych decyzji związanych z polityką inwestycyjną wymagana jest dodatkowo akceptacja Rady Nadzorczej.[1]

Równowaga pomiędzy ryzykiem i poziomem przychodów jest osiągana poprzez ustalenie normalnego rozkładu aktywów, który stanowi punkt odniesienia do zmian w rozdysponowaniu aktywów. W pewnych odstępach czasu konieczne jest dostosowanie ogólnych proporcji aktywów w odpowiedzi na zmiany cen poszczególnych instrumentów w tym akcji i ogólnej sytuacji ekonomicznej. Te czynności dostosowawcze stanowią proces taktycznej alokacji aktywów. Proces selekcji aktywów, w tym akcji, ma na celu podwyższanie ich wartości, na bazie własnych i zewnętrznych badań. Uzyskiwanie niezbędnych informacji i danych jest nieustanną troską pionu inwestycyjnego. Dostęp do źródeł informacji, jak zaznaczono powyżej, jest nieograniczony. Rezultaty badań przeprowadzonych przez Departament Badań i Analiz są wykorzystywane w procesie taktycznej alokacji aktywów.[2]

Ryzyko inwestycyjne związane z przyjętą i realizowaną polityką inwestycyjną należy oceniać przez pryzmat istniejących zabezpieczeń prawnych, takich jak ograniczenia i zakazy lokacyjne. Przepisy prawne wprowadzają szereg regulacji mających poważny wpływ na politykę lokacyjną, jak na przykład lokowanie w papiery wartościowe z uwzględnieniem koniecznej dywersyfikacji lokat, czyli zróżnicowania instrumentów finansowych w ramach portfela. To jedna z najbardziej skutecznych metod minimalizacji ryzyka inwestycyjnego. Zarządzający aktywami OFE „DOM” muszą inwestować zgodnie z limitami ustawowymi według ściśle określonych zasad.


 

[1] Prospekt emisyjny PTE „DOM”.

[2] Strategia inwestycyjna PTE „DOM” na rok 2000.

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Zasady działania PTE „DOM”

Prospekt informacyjny zawierający Statut Otwartego Funduszu Emerytalnego „DOM: został opublikowany w dzienniku ogólnopolskim „Gazeta Wyborcza”  w dniu 1 marca 1999 roku.

Funkcję Depozytariusza dla Funduszu pełni Bank PEKAO S.A. z siedzibą  w Warszawie, ul.Grzybowska 53/57. Obowiązki Depozytariusza reguluje ustawa  o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz Statut Funduszu.

Rejestr Członków Funduszu, w ramach którego otwierane są poszczególne rachunki prowadzi Wydział Agenta Transferowego, jednostka organizacyjna Towarzystwa, z siedzibą w Warszawie, Al. Jana Pawła II 61 C. Fundusz lokuje swoje aktywa, dążąc do stabilnego długoterminowego wzrostu jego Aktywów, z zachowaniem maksymalnego stopnia bezpieczeństwa i rentowności dokonywanych lokat.

Aktywa Funduszu lokowane są w papiery wartościowe oraz inne prawa majątkowe, z uwzględnieniem dywersyfikacji lokat, przy czym:

  • nie więcej niż 98% wartości Aktywów Funduszu w obligacjach, bonach i innych papierach wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank Polski, a także w pożyczkach i kredytach udzielanych tym podmiotom,
  • nie więcej niż 98% wartości Aktywów Funduszu w obligacjach i innych dłużnych papierach wartościowych, opiewających na świadczenia pieniężne, gwarantowanych lub poręczanych przez Skarb Państwa albo Narodowy Bank Polski, a także depozytach, kredytach i pożyczkach gwarantowanych  lub poręczanych przez te podmioty,
  • nie więcej niż 20% wartości Aktywów Funduszu w depozytach bankowych i bankowych papierach wartościowych,
  • nie więcej niż 40% wartości Aktywów Funduszu w akcjach spółek notowanych na regulowanym rynku giełdowym, innych niż w akcje narodowych funduszy inwestycyjnych, przy czym lokaty w akcjach spółek notowanych na rynku równoległym i rynku wolnym nie mogą przekroczyć łącznie 10% wartości Aktywów Funduszu, a lokaty w akcjach spółek notowanych na rynku wolnym nie mogą przekroczyć 5% wartości Aktywów,
  • nie więcej niż 10% wartości Aktywów Funduszu w akcjach spółek notowanych na regulowanym rynku pozagiełdowym oraz spółek nie notowanych  na regulowanym rynku giełdowym i na regulowanym rynku pozagiełdowym, lecz dopuszczonych do publicznego obrotu,
  • nie więcej niż 10% wartości Aktywów Funduszu w akcjach narodowych funduszy inwestycyjnych,
  • nie więcej niż 10% wartości Aktywów Funduszu w certyfikatach inwestycyjnych emitowanych przez fundusze inwestycyjne zamknięte  lub fundusze inwestycyjne mieszane, przy czym lokaty w certyfikatach inwestycyjnych emitowanych przez fundusze inwestycyjne zamknięte nie mogą przekroczyć 5% wartości Aktywów Funduszu,
  • nie więcej niż 15% wartości Aktywów Funduszu w jednostkach uczestnictwa zbywanych przez fundusze inwestycyjne otwarte lub specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte,
  • nie więcej niż 15% wartości Aktywów Funduszu w obligacjach i innych dłużnych papierach wartościowych emitowanych przez gminy, związki komunalne lub miasto stołeczne Warszawa, które zostały dopuszczone  do publicznego obrotu,
  • nie więcej niż 5% wartości Aktywów Funduszu w obligacjach i innych dłużnych papierach wartościowych emitowanych przez gminy, związki komunalne lub miasto stołeczne Warszawa, które nie są dopuszczone do publicznego obrotu,
  • nie więcej niż 10% wartości Aktywów Funduszu w zabezpieczonych całkowicie obligacjach emitowanych przez inne podmioty niż gminy, związki komunalne lub miasto stołeczne Warszawa, które zostały dopuszczone do publicznego obrotu,
  • nie więcej niż 5% wartości Aktywów Funduszu w zabezpieczonych całkowicie obligacjach emitowanych przez inne podmioty niż gminy, związki komunalne lub miasto stołeczne Warszawa, które nie zostały dopuszczone do publicznego obrotu,
  • nie więcej niż 5% wartości Aktywów Funduszu w obligacjach i innych dłużnych papierach wartościowych emitowanych przez spółki publiczne, innych niż papiery wartościowe określone w pkt. 11) oraz 12),
  • nie więcej niż 7,5 % wartości Aktywów Funduszu w świadectwa rekompensacyjne emitowane na podstawie ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego nie podwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. nr 30 poz. 164 z późn. zmianami).[1]

[1] Ustawa z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 139, poz. 934 z późniejszymi zmianami.

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń