Grupy bankowo-ubezpieczeniowe

[zakończenie pracy licencjackiej]

Podsumowując rozważania na temat grup bankowo-ubezpieczeniowych można powiedzieć, że nie zawsze bank zajmuje pozycję wiodącą w takich przedsięwzięciach. Zjawisko łączenia sektorów nie jest jeszcze w Polsce na tyle popularne aby móc go porównać do Europy zachodniej. Przyczyną tego stanu rzeczy jest wciąż mała ilość kapitału. Jednak jeśli już dochodzi do koncentracji sektorów jest to zjawisko skomplikowane, wieloletnie, rodzące wiele konfliktów. Tyle ile mamy sposobów na przejęcie spółek, tyle jest obaw ale i szans na sukces.

Według statystyków najpopularniejszą metodą przejęcia jest strategia de novo. W takich działaniach celem jest oczywiście zysk, jednak nie należy pomijać tutaj czynnika ludzkiego. Widać że banki respektują ten fakt, proponując liczne nie konfliktowe rozwiązania i wybierając możliwie najlepszą strategię połączeń.

Tak wielkie inwestycje są narażone na ryzyko i w związku z tym banki za pomocą polis zabezpieczają się przed szkodliwymi działaniami, które mogłyby spowodować ryzyko utraty wiarygodności finansowej czy płynności kapitału. Nie należy pominąć działalności reklamowej służącej rozpropagowaniu idei wspólnej działalności banku i ubezpieczyciela. Efektem tej współpracy są ubezpieczenia zbiorowe stosowane w zakładach pracy. Jest to rynek który niesie ze sobą perspektywy rozwoju pod warunkiem posiadania odpowiedniego kapitału i kultury współpracy.

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Bancassurance – podstawowe zalety i wady strategii połączenia

Tabela 5. Podstawowe zalety i wady strategii połączenia.

Zalety Wady
efektywność różnica w kulturze organizacyjnej
szybkość generowania dochodów różnice osobowe pracowników
dywersyfikacja portfela niespójność sprzedawanych produktów
obniżenie kosztów działalności  
efekt synergii  

Źródło: opracowanie własne

Generalnie, bez względu na termin jakim określa się poszczególne transakcje łączenia się spółek chodzi tu zawsze o strategię rozwoju zewnętrznego przyjętą przez przedsiębiorstwo.

Motywy konsolidacji podmiotów gospodarczych zazwyczaj dzieli się na trzy podstawowe kategorie:[1]

  • motywy rynkowe
  • motywy finansowo-ekonomiczne
  • motywy operacyjne.

Tabela 5. – Motywy a typ przejęcia

  Fuzje
  inkorporacja unia
motywy rynkowe    
ekspansja pozioma (małe firmy) + +
ekspansja pozioma (duże firmy)    
ekspansja geograficzna +  
ekspansja pionowa (cykl produkcyjny)    
ekspansja pionowa (komparatywna) + +
dywersyfikacja branżowa    
motywy finansowe    
niedoszacowana wartość celu +  
alternatywne wykorzystanie środków    
przejęcie atrakcyjnych aktywów +  
korzyści podatkowe + +
motywy operacyjne + +

Źródło: M. Zientara, Motywy i sposoby przejmowania spółek, ,,PCKurier”, nr 1, 1999.

Grupa kapitałowa wykazuje się większą elastycznością i efektywnością podczas dostosowywania się spółki do nowych warunków działalności – zarówno rynkowych, jak i instytucjonalnych, organizacyjnych, finansowych czy nawet kadrowych[2].

W narastającej walce konkurencyjnej ważne jest zachowanie logicznej polityki finansowej, marketingowej i inwestycyjnej na co pozwala forma holdingowa. Także procedura tworzenia oraz rozwiązywania grupy kapitałowej jest prosta, a przy zastosowaniu połączenia ważny jest: wybór podmiotu do przejęcia, koszty nabycia oraz połączenia. Wybierając daną instytucję z rynku, powinno się rozważyć, czy będzie ona spełniała oczekiwania dotyczące produktów i posiadanego know-how. Należy przeanalizować możliwości wystąpienia i zakres synergii po połączeniu, który w dużej mierze zależy od stopnia zjednoczenia, które uzależniony jest od odmienności stylu zarządzania, posiadanej technologii, procedur i różnicy w kulturze personelu. Strategia połączenia to strategia efektywna.

Pozytywnym czynnikiem w połączeniu zakładu ubezpieczeniowego z bankiem jest szybkość tego procesu. Dodatkowo, umożliwia ono powiększenie łącznych funduszy własnych, dzięki czemu następuję redukcja ryzyka oraz możliwa jest większa dywersyfikacja portfela. Poprzez fuzję następuję obniżka kosztów badań marketingowych, promocji oraz sprzedaży produktów. Często prowadzi także do racjonalizacji zatrudnienia. Na przeszkodzie mogą jednak stanąć różnice kultury organizacyjnej. Konsolidacja może wpłynąć na powstanie konfliktów pomiędzy całą kadrą w obydwu firmach na wszystkich szczeblach. Współpraca oznacza poparcie dla połączenia oraz akceptację zmian reorganizacyjnych, jakie mogą nastąpić po fuzji.

Strategia ta jest rozwiązaniem stosunkowo ryzykownym, ponieważ koszty w przypadku niepowodzenia przedsięwzięcia są znacznie wyższe niż przy pozostałych strategiach. Jest tak, ponieważ w wyniku ujawnienia pełnej informacji dotyczącej rzeczywistej sytuacji finansowej i zobowiązań cena sprzedaży zakładu ubezpieczeń poprzez bank bardzo często jest dużo niższa niż cena zakupu. Należy podkreślić, że strategia połączenia wykorzystywana w sektorze finansowym ma mnóstwo zagrożeń, które znacznie obniżają korzyści płynące z efektu synergii. Szybkość w tworzeniu porozumienia pomiędzy bankiem a zakładem ubezpieczeń to główna zaleta fuzji.

[1] M. Zientara, Motywy i sposoby przejmowania spółek, ,,PCKurier”, nr 1, 1999.

[2] A. Messyasz-Handschke, Tamże

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Ubezpieczenie ryzyka bankowego

Ryzyko obszaru techniczno-organizacyjnego można podzielić na ryzyka:[1]

  • personalne,
  • organizacyjne,
  • rzeczowo-techniczne,

lub na ryzyka:

  • z tytułu odpowiedzialności banku,
  • powiązane z obrotem płatniczym,
  • zakłóceń w systemie elektronicznym banku
  • zniszczeń majątku banku na skutek klęsk żywiołowych czy kradzieży.

Jednak najbardziej znany podział, to podział na ryzyko[2]:

  • płynności,
  • kredytowe,
  • rynkowe,

– ryzyka stopy procentowej,

– ryzyka walutowe,

– ryzyka cenowe.

Jeśli występuje określone zagrożenie bank musi się przed nim ubezpieczyć. Robi to najczęściej za pomocą polisy. Można tutaj wymienić polisę BBB – Bankers Blanket Bond. Jest to polisa ubezpieczeniowa ryzyk bankowych, która rekompensuje skutki przestępstw. Polisa BBB pokrywa następujące grupy ryzyk[3]:

  • Sprzeniewierzenia / nieuczciwość pracownika – Klauzula I,
  • Zniszczenia / utraty wartości pieniężnych w lokalach – Klauzula II,
  • Zniszczenia / utraty wartości pieniężnych w transporcie – Klauzula III,
  • Straty spowodowanej przyjęciem fałszywych czeków i weksli – Klauzula IV,
  • Straty spowodowanej przyjęciem innych fałszywych papierów wartościowych – Klauzula V,
  • Straty spowodowanej przyjęciem fałszywych pieniędzy – Klauzula VI,
  • Zniszczenia / utraty wyposażenia – Klauzula VII.

Dużą popularnością cieszy się nie tylko standardowa odmiana polisy BBB, ale także jej pakiety dodatkowe obejmujące polisy[4]:

  • polisa CC – Computer Crime Policy – pokrywająca wszelkie ryzyka związane z elektronicznym obrotem i przesyłaniem danych,
  • polisa PI – Professional Indemmnity Policy – pokrywająca roszczenia osób trzecich związane z błędami pracowników,
  • polisa D&O – Directors’ & Officers’ Policy – pokrywająca roszczenia osób trzecich związane z błędami kadry kierowniczej,
  • polisa PC – Plastic Card Policy – pokrywająca ryzyka związane z emisją, fałszowaniem lub utratą kart płatniczych.

Najnowszą wersją ubezpieczenia BBB jest Worldwide Bankers Policy – WBP, która pokrywa ryzyka[5]:

  • sprzeniewierzenia / nieuczciwość pracownika,
  • zniszczenia/ utraty wartości pieniężnych w lokalach,
  • zniszczenia /utraty wartości pieniężnych w transporcie,
  • straty spowodowanej przyjęciem fałszywych czeków i weksli,
  • straty spowodowanej przyjęciem innych fałszywych papierów wartościowych, straty spowodowanej przyjęciem fałszywych pieniędzy,
  • zniszczenia /utraty wyposażenia.

Polisa WBP, jako jedno ubezpieczenie ma zmniejszać koszty ubezpieczenia, a także zapewnić jak najlepszą ochronę ubezpieczeniową bez żadnych luk i niezapowiedzianych wyłączeń.

Zdarzenie ubezpieczeniowe banku jest bardzo trudne do wyliczenia, a więc nie ma możliwości dokładnego wyliczenia sumy ubezpieczenia i ewentualnego odszkodowania. Ubezpieczenie WBP ma sprowadzać te różnice do jak najmniejszych kwot.

Wszystkie ubezpieczenia ryzyk bankowych można indywidualnie dopasować do potrzeb danego banku. Mogą się one różnić zakresem obowiązywania i kwotą danego ubezpieczenia. Połączone dają cały związany ze sobą system ochrony.

[1] Praca zbiorowa pod red. W. L. Jaworskiego, Współczesny bank, Potex, Warszawa 1999, s. 303.

[2] Tamże.

[3] R. Holly, Ubezpieczenie w strategii bezpieczeństwa i zarządzania ryzykami banku…

[4] Tamże.

[5] Tamże

Dodaj komentarz

Filed under Prace magisterskie z ubezpieczeń

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (PBUK) jest organizacją zakładów ubezpieczeń prowadzących na terenie Polski obowiązkowe ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Przynależność zakładów ubezpieczeń do PBUK jest obowiązkowa; zakłady mające siedzibę w Polsce stają się jego członkami z chwilą uzyskania stosownego zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, a mające siedzibę w innych krajach UE – po złożeniu deklaracji członkowskiej. PBUK pełni funkcję Biura Narodowego i reprezentuje Polskę w Systemie Zielonej Karty[1].

System Zielonej Karty[2] funkcjonuje od 1953 r. i działa na zasadzie dwustronnych porozumień – w ramach Jednolitej Umowy między Biurami Narodowymi, na podstawie tzw. Rekomendacji Genewskiej z 25.01.1949 r. – na mocy których Międzynarodowy Certyfikat Ubezpieczeniowy (Zielona Karta) uznawany jest przez rządy państw, których Biura Narodowe są członkami tego systemu. Celem systemu jest ochrona poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych, które są spowodowane przez zagraniczny pojazd mechaniczny. System przyczynił się również do ułatwień w przekraczaniu granic. Polska należy do systemu Zielonej Karty od 1958 r. po wprowadzeniu obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej w ruchu środków komunikacji[3].

PBUK, będąc Biurem Narodowym, daje gwarancję, że zagraniczny zakład ubezpieczeń będzie wypłacał poszkodowanym odszkodowania (świadczenia) z tytułu szkód powstałych w Polsce zgodnie z przepisami prawa polskiego. Dla Biura Narodowego kraju odwiedzanego daje ono ponadto gwarancję realizacji zobowiązań swojego członka udzielającego ochrony ubezpieczeniowej (według prawa kraju odwiedzanego) w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego uczestniczącego (będącego sprawcą) w wypadku komunikacyjnym za granicą[4].

W związku z nowymi regulacjami, zawartymi w tzw. pakiecie ustaw ubezpieczeniowych z 22.05.2003 r.[5], po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej PBUK stało się także członkiem Systemu Wielostronnego Porozumienia Gwarancyjnego –  sygnatariuszem Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi – Regulaminu Wewnętrznego[6].         Nastąpiło więc rozszerzenie zakresu terytorialnego pokrycia ubezpieczeniowego z terytorium Polski na kraje członkowskie tego porozumienia – zrealizowano zasadę jednolitej składki oraz przyjęto regułę domniemania posiadania obowiązkowego ubezpieczenia OC komunikacyjnego na podstawie tablic rejestracyjnych pojazdu zagranicznego posiadacza.

PBUK pełni także funkcję organu odszkodowawczego i centrum informacyjnego (koordynatora). Rola ta wynika z wdrożenia przez Polskę dyrektyw komunikacyjnych, a w szczególności Czwartej Dyrektywy. Organ odszkodowawczy sprawuje nadzór nad terminowością i rzetelnością wypłat odszkodowań (świadczeń) dla poszkodowanych poza granicami swego kraju. Zadaniem organu odszkodowawczego jest skrócenie terminu likwidacji szkód (wypłaty odszkodowania) za granicą. W przypadku zaś wypłaty odszkodowania (świadczenia) przez organ odszkodowawczy występuje on o jego zwrot za pośrednictwem właściwego dla siedziby zakładu ubezpieczeń organu odszkodowawczego[7].

W ramach centrum informacyjnego PBUK realizuje zadania związane z międzynarodową wymianą informacji zgodnie z Czwartą Dyrektywą Komunikacyjną, a w szczególności wymianą informacji o pokryciu ubezpieczeniowym i o reprezentantach do spraw roszczeń. PBUK gromadzi również informacje o wypadkach na terenie Polski, których następstwem były szkody osobowe, na podstawie danych przekazanych przez policję.

[1]              Por. B. Just, Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych w systemie Zielonej Karty, „Prawo Asekuracyjne” 1996, Nr 4, s. 9.

[2]              Por. M. W. Wichtowski, Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w ruchu zagranicznym, (w:] S. Rogowski (red.), „Ubezpieczenia komunikacyjne”, Poltext, Warszawa 2006, s. 129 i nast.

[3]              Początkowo członkiem Rady Biur było PZU. Następnie Polskę kolejno reprezentowały: TUR ”Warta” SA (1960-1990), Polskie Biuro Zielonej Karty (1990-1996) i Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych (11.05.1996-2004), które przekształcono od 1.01.2004 r. w Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

[4]              Por. M. W. Wichtowski, Ochrona konsumenta w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w świetle dyrektyw europejskich (w:] K. Ortyński (red.), „Procesy integracyjne w Europie a ubezpieczenia w Polsce”, WiZP, Instytut Technologii Eksploatacji, Radom 2003, s. 230 i nast.

[5]              Por. ustawa z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, rozdział 8 (Dz. U. 2003, Nr 124, poz. 1152).

[6]              Por. M. W. Wichtowski, Rola PBUK w świetle nowych uregulowań, (w:) „Ubezpieczenia w polskim obszarze rynku europejskiego. Wyzwania i oczekiwania”, OW Branta, Warszawa 2003, s. 509 i nast. oraz art. 123 ustawy z 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych…, op. cit.

[7]              M. W. Wichtowski, Rola PBUK…, op. cit. s. 512; Por. także M. W. Wichtowski, Ochrona interesów poszkodowanych w świetle projektu Piątej Dyrektywy w sprawie ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, „Prawo Asekuracyjne” 2003, Nr 3(36), s. 4 i nast.

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Struktura portfela ubezpieczeń pozostałych osobowych i majątkowych w latach 1995-2000

Bardzo niepokojącą sytuacją jest silne uzależnienie wyników zakładów ubezpieczeń działu II od wyników osiąganych w grupach 3 i 10 z tytułu ubezpieczeń komunikacyjnych. Ich udział w rynku był ponad dwukrotnie  większy niż ich średni udział w krajach rozwiniętych. Zakłady ubezpieczeń będą z pewnością wprowadzać nowoczesne oferty, zwiększające udział w rynku innych kategorii ubezpieczeń kosztem ubezpieczeń komunikacyjnych, co jest spowodowane rozwojem rynku ubezpieczeń w Polsce oraz wzrostem świadomości ubezpieczeniowej Polaków.

W sektorze ubezpieczeniowym obserwuje się od 2000 r. wyraźne zmniejszenie tempa wzrostu składki ubezpieczeniowej. W przypadku ubezpieczeń na życie składka ubezpieczeniowa wzrasta rocznie, w ujęciu realnym, o kilka punktów, co w świetle obserwowanego w latach dziewięćdziesiątych wzrostu o kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt punktów, może wskazywać na znaczne spowolnienie tempa rozwoju.

W przypadku ubezpieczeń majątkowych i pozostałych osobowych składka ubezpieczeniowa w ujęciu realnym zmniejsza się.

Podstawową przyczyną zmniejszania tempa wzrostu składki ubezpieczeniowej jest zmniejszenie tempa wzrostu gospodarki.

W hierarchii potrzeb człowieka zaspokajanie potrzeb ochrony ubezpieczeniowej nie należy do potrzeb, które są zaspokajane w pierwszej kolejności. Dlatego też w sytuacji zahamowania wzrostu gospodarki i zamożności społeczeństwa obserwowane jest również zahamowanie wzrostu wartości sprzedawanych usług ubezpieczeniowych.

Należy zauważyć również wzrost liczby osób pozostających bez stałych źródeł utrzymania, co skłania te osoby do poszukiwania innych niż dotychczasowe źródła finansowania. Do takich źródeł mogą należeć polisy ubezpieczenia na życie, w których dominuje element oszczędzania.

W ubezpieczeniach majątkowych bezpośrednia przyczyną zmniejszania składki ubezpieczeniowej jest znaczne zmniejszenie składki w komunikacyjnych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej. W znacznej mierze związane jest to ze spadkiem sprzedaży nowych samochodów.

Niewątpliwie należy oczekiwać, że etap zmniejszania tempa wzrostu ubezpieczeń i składki zostanie zastąpiony etapem wzrostu. W obecnych warunkach czas, kiedy to nastąpi, jest uzależniony od tego, kiedy nastąpi przyspieszenie tempa wzrostu gospodarczego i zmniejszenia stopy bezrobocia.

Zauważyć należy jednak, że pomimo zmniejszenia tempa wzrostu składki, a nawet zmniejszenia realnej wartości składki (w ubezpieczeniach majątkowych), następuje wyraźny wzrost wartości aktywów zakładów ubezpieczeń i poprawa rentowności działalności ubezpieczeniowej. Zjawiska te pozytywnie wpływają na stabilizację działalności zakładów ubezpieczeń i bezpieczeństwo dla ubezpieczonych.

Doświadczenia z lat dziewięćdziesiątych wskazują, że nie zawsze duży wzrost składki ubezpieczeniowej jest dobry. Z przeszłości znamy bowiem przypadki, kiedy zbyt szybki wzrost składki ubezpieczeniowej był przyczyna trudności finansowych zakładów ubezpieczeń.

Pamiętać należy, że działalność ubezpieczeniowa charakteryzuje się pewną cyklicznością wzrastania i zmniejszania tempa wzrostu składki ubezpieczeniowej. Obecnie polski rynek ubezpieczeniowy znajduje się na etapie zmniejszania tempa wzrostu, po którym niewątpliwie nastąpi okres wzrostu.

Sytuacja na polskim rynku ubezpieczeniowym nie powinna wzbudzać zaniepokojenia. Zakłady ubezpieczeń wykazują większą stabilność prowadzonej działalności i rosnącą rentowność. Znacznie zmniejszyła się również liczba zakładów naruszających prawo w zakresie gospodarki finansowej. Zakłady ubezpieczeń mają dobrą okazję do budowy podstaw do dalszego rozwoju (zwiększania wartości aktywów).[1]

[1] Miesięcznik Prawo Ubezpieczenia Reasekuracja branżowy serwis informacyjny, Redakcja Biuletyn Bankowy, nr 9 (57) wrzesień 2001, „Sytuacja nie jest zła” wypowiedź Danuty Wałcerz Prezes PUNU, str.53

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Rozwój ubezpieczeń pojazdów samochodowych w Polsce w latach dziewięćdziesiątych

Specjaliści z PUNU krytycznie ocenili funkcjonujący w polskich towarzystwach majątkowych system udzielania zwyżek i zniżek. Efekt „krótkiej pamięci o zwyżce” powoduje, że osoba, która spowodowała szkodę, stosunkowo szybko przestaje płacić wyższą składkę. Takie zachowanie towarzystw jest wymuszane przez konkurencję i chęć przyciągnięcia klientów za wszelką ceną.

Według analityków, na taki stan ma wpływ kilka czynników. Za niezależne od ubezpieczycieli uznali sytuację na drogach i przestępczość ubezpieczeniową. Polska Izba Motoryzacji wskazuje, że upowszechnianie się tzw. kosztorysowego systemu likwidacji szkód przyczynia się do wzrostu liczby źle naprawionych samochodów jeżdżących po polskich drogach. Z kolei walka z przestępczością ubezpieczeniową jest prowadzona przez każde towarzystwo oddzielnie i trudno się zmobilizować ubezpieczycielom do współpracy czy stworzenia systemu wymiany informacji o szkodach oraz próbach wyłudzeń.

Zastrzeżenia budziła też polityka zakładów ubezpieczeń dotycząca kalkulacji taryf. Według specjalistów z departamentu analiz systemu ubezpieczeniowego PUNU, nieodpowiednie taryfy są spowodowane:

  • silną konkurencją i walką o klienta, co powoduje, że wysokość pobieranej składki często nie pokrywa inflacji, wzrostu kosztów działalności czy wypłacanych odszkodowań,
  • brakiem odpowiednich danych statystycznych niezbędnych do oceny przyjmowanego ryzyka,
  • wadliwym sposobem ustalania składek podstawowych i systemu zniżek i zwyżek.

Największe zastrzeżenia wzbudziła konstrukcja systemów bonus – malus. Cechą wspólną prawie wszystkich systemów funkcjonujących na naszym rynku jest wspomniany wcześniej tzw. efekt „krótkiej pamięci o zwyżce”. Przejawia się on anulowaniem zwyżki składki już po jednym bezszkodowym roku ubezpieczenia. Zjawisko to nie funkcjonuje w systemach zachodnioeuropejskich. Według specjalistów, jest to efekt niejednoznacznego zapisu w art. 42 pkt. 2 rozporządzenia ministra finansów określającego warunki ubezpieczenia OC komunikacyjnego. Stanowi on, że za każde 24 miesiące bezszkodowej jazdy posiadaczowi polisy przysługuje zniżka składki nie niższa niż 10% składki podstawowej. Większość zakładów interpretuje ten przepis jako konieczność przesunięcia ubezpieczonego, który przez dwa lata ubezpieczenia nie miał żadnej szkody, z klasy malus lub podstawowej do klasy równej minimum 90% składki podstawowej. Jedynie kilka zakładów przyznaje ubezpieczonemu zniżkę składki nie niższą niż 10% stawki podstawowej, jednak nie przesuwając do klasy podstawowej lub zniżkowej, tylko pozostawiając  w odpowiednich klasach malus.

Analitycy zauważyli również, że pośrednim efektem „krótkiej pamięci o zwyżce” jest duża liczba polis w klasach o maksymalnej zniżce, a znikoma – w klasach zwyżkowych. Wyniki symulacji dokonanych przez PUNU wykazują, że po 20 latach funkcjonowania systemu, aż 72,65% ubezpieczonych znajdowało się w klasie o największej zniżce składki podstawowej, a jedynie 1,27%  płaciło składkę podwyższoną w stosunku do stawki podstawowej.

PUNU podkreślił, że patrząc na systemu najbardziej rentownych zakładów można stwierdzić, że im więcej klas zniżkowych i im surowsze są reguły przejść między klasami oraz im dłuższy okres pozostawania ubezpieczonego w klasach malus, tym system działa bardziej efektywnie.

Tabela 1.       Wynik techniczny w ubezpieczeniach komunikacyjnych

Rodzaj ubezpieczenia 1998 r. 1999 r. 2000 r.
Autocasco -194,28 -346,33 -443,04
OC -370,71 -496,78 -60,01
Razem -564,99 -843,11 -503,05

[1]      Źródło: PUNU.

Tabela 2.  Ile towarzystw zarobiło na ubezpieczeniach komunikacyjnych

Rodzaj ubezpieczenia 1998 r. 1999 r. 2000 r.
Autocasco 3 1 1
OC 0 1 3
Razem 3 2 4

[2]       Źródło: PUNU.

Mimo iż nastąpiły istotne zmiany systemowe i prawne w polskim sektorze ubezpieczeń w ostatnim dziesięcioleciu struktura rynku ubezpieczeń osobowych i majątkowych w Polsce niewiele się zmieniła. Dominującą rolę odgrywają ubezpieczenia komunikacyjne oraz ubezpieczenia majątkowe od klęsk żywiołowych i szkód rzeczowych. Wynika to głównie z pozostałości po poprzednim systemie gospodarczym Polski, w którym przeważały ubezpieczenia obowiązkowe. Nie bez znaczenia dla rozwoju portfela pozostawał niski stopień świadomości ubezpieczeniowej społeczeństwa oraz stan zamożności Polaków.

Ubezpieczenia komunikacyjne, tj. ubezpieczenia auto-casco pojazdów lądowych (grupa 3) oraz ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikającej z posiadania i użytkowania pojazdów lądowych (grupa 10) w 2000 r. stanowiły łącznie 67,9 %  portfela ubezpieczeń działu II, tj. o 8,7 pkt. proc. więcej niż w 1995 r. Warto zauważyć iż w roku 1999 i 2000 ich udział w portfelu zmniejszył się – w 1999 r. nastąpił spadek o 1,2 pkt. proc. w stosunku do 1998 r. i w 2000 r. spadek o 0,5 pkt. proc. w porównaniu z rokiem 1999.[3]

[1] Gazeta ubezpieczeniowa nr 16(159),   2002-04-16

[2] jw.

[3] PUNU, str. 36

Dodaj komentarz

Filed under Pisanie prac z ubezpieczeń

Ubezpieczenie auto-casco AC

[fragment pracy licencjackiej]

Odszkodowanie, wypłacane z ubezpieczenia autocasco, ma za zadanie pokryć szkodę, będącą następstwem takich zdarzeń, jak zniszczenie, uszkodzenie i kradzież pojazdu. Zgłoszenie do zakładu ubezpieczeń roszczeń, z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, może nastąpić niezależnie od tego, kto ponosi odpowiedzialność cywilną za szkodę w pojeździe.[1]

Gdy chodzi o ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, to choć zawiera się je w formie umowy, jest ona obowiązkowa. Niedopełnienie tego obowiązku przez posiadacza pojazdu w stosownym czasie powoduje dla niego wiele ujemnych, dolegliwych następstw. Pozostała reszta ubezpieczeń nazywana samochodowymi to ubezpieczenia dobrowolne, których zawarcie zależy wyłącznie od woli posiadacza pojazdu mechanicznego.

[1] J. Monkiewicz  Podstawy Ubezpieczeń tom II  POLTEXT, Warszawa 2001,  str. 160

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Pojęcie ubezpieczeń samochodowych

Pojęciem ubezpieczeń samochodowych określa się wszystkie te ubezpieczenia, które dotyczą pojazdów mechanicznych, a w szczególności posiadaczy (kierowców) tych pojazdów. Ubezpieczeniem samochodowym jest zatem nie tylko obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) posiadacza (kierowcy) pojazdu mechanicznego za szkody spowodowane ruchem tego pojazdu, ale także wiele innych „związanych” z pojazdami ubezpieczeń, które nie są obowiązkowe, lecz dobrowolne. Do dobrowolnych należą m.in. ubezpieczenie pojazdów od skutków uszkodzenia, zniszczenia i kradzieży (zwane ubezpieczeniem autocasco- AC), ubezpieczenie następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych z ruchu pojazdów mechanicznych (NW, ubezpieczenie bagażu, ubezpieczenie kosztów leczenia za granicą itd.[1]

Wszystkie te ubezpieczenia są ubezpieczeniami umownymi, z tym że ogólne warunki obowiązkowego ubezpieczenia OC regulowane są powołanym już wyżej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 9.12.1992 . Natomiast ogólne warunki pozostałych ubezpieczeń ustalają poszczególne zakłady ubezpieczeń (ubezpieczyciele). Stad też, gdy chodzi o ogólne warunki ubezpieczeń dobrowolnych wydawane przez poszczególne zakłady ubezpieczeń, to mogą się one różnić – dotycząc tego samego rodzaju ubezpieczenia –  zarówno gwarantowanym nimi zakresem, jak i poziomem, ochrony ubezpieczeniowej.

Na marginesie tylko zauważyć należy, że termin „ubezpieczenia samochodowe” zawiera pewną nieścisłość, gdyż przecież w istocie swej np. ubezpieczenie obowiązkowe OC (podobnie jak ubezpieczenie dobrowolne NW) nie odnosi się bezpośrednio do pojazdu, lecz do posiadacza i kierowcy. Jest ono jednak tak ściśle związane z określonym pojazdem, jego ruchem itp., o czym także niżej, że mimo tej nieścisłości, pojęcie to nie wprowadza w błąd.

Najważniejszym czynnikiem wywierającym wpływ na powstanie i stosowanie ubezpieczeń samochodowych była chęć zabezpieczenia się posiadaczy (właścicieli) pojazdów przed ujemnymi skutkami zdarzeń mogących  nastąpić w przyszłości. Zdarzeń wywołanych ruchem tych pojazdów, powodujących obowiązek naprawienia powstałych stąd szkód dla innych osób. Choć ubezpieczenia – jak już wspomniano – nie zapobiegają tym zdarzeniom, których obawia się posiadacz (kierowca) pojazdu, to jednak w większym lub mniejszym stopniu łagodzą ujemne następstwa tych zdarzeń.

[1] A. Wąsiewicz  Ubezpieczenia komunikacyjne, Oficyna Wydawnicza BRANTA Bydgoszcz 1995, str. 14

Dodaj komentarz

Filed under Prace magisterskie z ubezpieczeń

Ubezpieczenia morskie. Reasekuracja

Na koniec muszę jeszcze wyróżnić dwie kategorie ubezpieczeń, do których nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego o umowie ubezpieczenia. Dotyczy to ubezpieczeń morskich i reasekuracji.

Ubezpieczenia morskie cechuje odrębność historyczna i rozwojowa, a w efekcie także odrębność miejsca regulacji (kodeks morski), stosowanych terminów i niektórych zasad funkcjonowania (np. instytucja abandonu czyli zrzeczenia się praw do przedmiotu ubezpieczenia, czy pośrednictwa ubezpieczeniowego). W opozycji do ubezpieczeń morskich mówi się o ubezpieczeniach lądowych, co do których stosuje się przepisy o umowie ubezpieczenia z kodeksu cywilnego. Ubezpieczenia lądowe obejmują także ubezpieczenie lotnicze i żeglugi śródlądowej. Muszę jednakże zwrócić uwagę, iż kodeks morski pozwala na objęcie ochroną w ramach ubezpieczenia morskiego nie tylko niebezpieczeństwa, na jakie narażony jest przedmiot w związku z żeglugą morską, ale także tych, które w związku z przewozem morskim zagrażają mu w przewozie lotniczym, na wodach śródlądowych lub na lądzie. Ponad to ubezpieczenie morskie stosowane jest dla statków w budowie.

Reasekuracja jest natomiast ubezpieczeniem pośrednim, w którym następuje ponowny transfer ryzyka przyjętego przez zakład ubezpieczeń od klienta ( ubezpieczenie bezpośrednie) na kolejny podmiot (lub podmioty) – zakład reasekuracji. Możliwy jest także dalszy transfer, co określa się mianem retrocesji. Reasekuracja ma często na celu nie tylko transfer, ale i dywersyfikację geograficzną lub jakościową ryzyka.

Ubezpieczenie bezpośrednie może także wiązać się z podziałem ryzyka, gdy po stronie ubezpieczyciela występuje kilka podmiotów. Określa się je wówczas mianem koasekuracji. O ile do ubezpieczeń bezpośrednich stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o umowie ubezpieczenia, o tyle umowa reasekuracji, jako nie nazwana podlega ogólnym zasadom prawa umów modyfikowanych przez ustawę o działalności ubezpieczeniowej i inne szczególne przepisy dotyczące reasekuracji.

Dodaj komentarz

Filed under Prace licencjackie z ubezpieczeń

Kategorie ubezpieczeń, do których nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego o umowie ubezpieczenia

Na koniec muszę jeszcze wyróżnić dwie kategorie ubezpieczeń, do których nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego o umowie ubezpieczenia. Dotyczy to ubezpieczeń morskich i reasekuracji.

Ubezpieczenia morskie cechuje odrębność historyczna i rozwojowa, a w efekcie także odrębność miejsca regulacji (kodeks morski), stosowanych terminów i niektórych zasad funkcjonowania (np. instytucja abandonu czyli zrzeczenia się praw do przedmiotu ubezpieczenia, czy pośrednictwa ubezpieczeniowego). W opozycji do ubezpieczeń morskich mówi się o ubezpieczeniach lądowych, co do których stosuje się przepisy o umowie ubezpieczenia z kodeksu cywilnego. Ubezpieczenia lądowe obejmują także ubezpieczenie lotnicze i żeglugi śródlądowej. Muszę jednakże zwrócić uwagę, iż kodeks morski pozwala na objęcie ochroną w ramach ubezpieczenia morskiego nie tylko niebezpieczeństwa, na jakie narażony jest przedmiot w związku z żeglugą morską, ale także tych, które w związku z przewozem morskim zagrażają mu w przewozie lotniczym, na wodach śródlądowych lub na lądzie. Ponad to ubezpieczenie morskie stosowane jest dla statków w budowie.

Reasekuracja jest natomiast ubezpieczeniem pośrednim, w którym następuje ponowny transfer ryzyka przyjętego przez zakład ubezpieczeń od klienta ( ubezpieczenie bezpośrednie) na kolejny podmiot (lub podmioty) – zakład reasekuracji. Możliwy jest także dalszy transfer, co określa się mianem retrocesji. Reasekuracja ma często na celu nie tylko transfer, ale i dywersyfikację geograficzną lub jakościową ryzyka.

Ubezpieczenie bezpośrednie może także wiązać się z podziałem ryzyka, gdy po stronie ubezpieczyciela występuje kilka podmiotów. Określa się je wówczas mianem koasekuracji. O ile do ubezpieczeń bezpośrednich stosuje się przepisy kodeksu cywilnego o umowie ubezpieczenia, o tyle umowa reasekuracji, jako nie nazwana podlega ogólnym zasadom prawa umów modyfikowanych przez ustawę o działalności ubezpieczeniowej i inne szczególne przepisy dotyczące reasekuracji.

Dodaj komentarz

Filed under Prace magisterskie z ubezpieczeń